Zoeken

Tekst van 20 februari.

"Relax, je doet teveel moeite. Stop met het steeds weer proberen, en vertrouw er gewoon op dat het goedkomt. Wat het ook is."

- Abraham Hicks


Inmiddels alweer ruim 10 jaar gelden was ik na een relatie breuk thuisloos en op zoek naar woonruimte voor mij en m'n hond. Gelukkig kon ik tijdelijk bij een vriendin intrekken zodat ik vanaf daar naar nieuwe woonruimte kon zoeken.


Elke dag las ik alle advertenties, fietste ik het dorp rond, en schakelde iedereen die ik kende in om maar aan woonruimte te komen. Op dat moment logeerde ik in Houten en bedacht dat ik daar wel kon blijven. Dus mijn zoektocht was erg gericht op Houten of plaatsen waar andere vrienden woonden.


Ik deed dus erg veel moeite, en wel vanuit een gevoel van urgentie en frustratie. Als ik wat gevonden dacht te hebben, liep het vast op de prijs of op het feit dat ik een hond had. Op een gegeven moment moest ik mijn hond zelfs bij mijn ouders brengen want dat ging niet meer samen met de katten van mijn vriendin. Toen knapte er wat bij mij. Mijn hond was letterlijk alles wat ik nog had. Ik had geen spullen meer, geen geld en geen auto en voelde me aan alle kanten klem zitten. dat ik zelfs mijn hondje niet meer bij me kon hebben was de druppel.



Ik was al wel bekend met de Wet van Aantrekking, maar er niet dagelijks mee bezig dus het duurde echt even voor ik doorhad wat ik aan het doen was. Tot dat moment dat er iets bij me knapte. Toen gaf ik het op en gaf me over. Ik wist het gewoon echt niet meer. Wist niet meer wat ik nog kon doen om aan woonruimte te komen en heb in een soort machteloze frustratie uitgeroepen;"Doe maar een huis daar waar ik en mijn hond het gelukkigst zullen zijn, waar dat ook is want ik weet het echt niet meer." En het gekke is dat er daarna een soort rust over me heen viel waardoor ik besefte wat er gebeurde. Ik had het losgelaten en voelde het vertrouwen dat het goed zou komen.


Een week later kreeg ik een tip van de buurvrouw van mijn vriendin, dat ze woonruimte voor me wist in Amerongen. Mijn eerste gedachte was ; "Amerongen, daar wil ik nog niet dood gevonden worden...". Maar omdat ik wist dat ze bij me na zou vragen of het iets geworden was, heb ik het nummer gebeld dat ze me gaf. Anders had ik waarschijnlijk niks met deze informatie gedaan.


Toen ik belde bleek de huurbaas een bijzonder vriendelijke heer te zijn, die op mijn vraag of honden toegestaan waren antwoordde;"Jazeker, hoeveel heb je er?" Ook de huur bleek zeer schappelijk te zijn dus ik besloot te gaan kijken. Toen ik de straat inreed dacht ik al; Wat is het hier mooi! en dat gevoel bleef bij me, ook toen ik later de woning bekeek. Ik kende hier geen kip maar toen ik wat rondwandelde viel het me op dat iedereen me groette, ook de kinderen. Dat gaf me toch zo'n warm en welkom gevoel dat ik meteen besloot om hier te gaan wonen.

Inmiddels woon ik hier dus ruim 10 jaar en wel met heel veel plezier. Dit dorp is precies wat ik altijd al wilde, alleen wist ik dat niet. Ik woon in een prachtige buurt, heel landelijk, loop zo het bos in. Heb een geweldig uitzicht en veel leuke contacten in mijn directe omgeving. Dit dorp voelt als een community, waar naar elkaar omgekeken wordt terwijl je ook met rust gelaten wordt.


Voor mij is dit dus een droom locatie, die ik niet gevonden zou hebben als ik me was blijven focussen op Houten of andere plaatsen waar ik vrienden heb wonen. Ik moest mijn angst om alleen te zijn op een onbekende plek loslaten voordat deze woning bij me kon komen. En hiervoor is dus vertrouwen nodig. Het maar blijven proberen geeft aan dat ik tegen de stroom inging en dat ik een drang naar controle had die gebaseerd was op angst. En angst brengt mij en jou nooit waar we wezen willen.